Sofie Hajer wint prijs voor onderzoek naar balans tussen windenergie en biodiversiteit

Sterkere internationale afstemming, meer natuurgerichte oplossingen en beleid dat beter wordt onderbouwd met ecologische data. Daarvoor pleit Sofie Hajer in haar masteronderzoek aan de universiteit Leiden. Haar onderzoek toont aan dat windparken aanzienlijke effecten hebben op beschermde zeevogelpopulaties, terwijl huidige verzachtende maatregelen tekortschieten. Ook blijkt dat Nederland en het Verenigd Koninkrijk de Europese Vogelrichtlijn verschillend interpreteren, wat effectieve bescherming bemoeilijkt.

Hoe ecologie, beleid en grenzen samenkomen

Om dat beter beleid mogelijk te maken, analyseerde de student Governance of Sustainability hoe ecologische risico’s, grensoverschrijdende regelgeving en bestuurlijke processen elkaar beïnvloeden. Ze deed dat in het Natura 2000-gebied de Bruine Bank, een ecologisch waardevol gebied tussen Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Haar combinatie van populatiemodellen voor zeevogels, documentanalyse, expertinterviews en observaties leverde een uniek en integraal beeld op.

De aanleiding voor haar onderzoek is de geplande bijna vervijfvoudiging van de capaciteit van offshore windparken door de Nederlandse overheid. Die uitbreiding is cruciaal voor de energietransitie, maar vormt tegelijkertijd een bedreiging voor de biodiversiteit in de Noordzee. Hajers onderzoek laat zien hoe die spanning tussen duurzame energie en natuurbehoud beter kan worden beheerd.

Verduurzaming van energiesector én bescherming van biodiversiteit

‘Dat het onderzoek ook op deze manier werd erkend, betekent veel voor mij.’

Professor Sarah Giest, samen met Caitlin Black haar begeleider, noemt Hajer een uitzonderlijk student: ‘Sofie combineerde een gestructureerde, analytische aanpak met een diepe betrokkenheid bij duurzaamheid. Haar onderzoek is vernieuwend, interdisciplinair en maatschappelijk relevant. Het levert waardevolle inzichten op voor de verduurzaming van de Europese energiesector én de bescherming van biodiversiteit.’

Over haar prijs zegt Hajer zelf: ‘Het was al bijzonder om door mijn studiecoördinator genomineerd te worden, maar dat het onderzoek ook op deze manier werd erkend, betekent veel voor mij. Het is een mooie bevestiging dat de inspanning en nieuwsgierigheid die ik in mijn scriptie heb gestopt, niet onopgemerkt zijn gebleven.’