Of een batterij (energieopslagsysteem) vergunningplichtig is, hangt af van de locatie, omvang en toepassing. In veel gevallen is een vergunning nodig, maar er zijn uitzonderingen.
Uitleg:
Kleine, inpandige batterijen – zoals thuisbatterijen of opslag binnen een gebouw – zijn meestal niet vergunningplichtig. Deze vallen vaak onder bestaande bouw- en gebruiksregels. Voor grotere of vrijstaande batterijsystemen ligt dat anders. Dan is vaak wél een vergunning nodig, omdat meerdere regels van toepassing kunnen zijn.
Allereerst wordt gekeken naar het omgevingsplan. Past de batterij binnen de functie van de locatie (bijvoorbeeld bedrijventerrein of energievoorziening)? Dan kan vergunningverlening relatief eenvoudig zijn. Past het niet, dan is een aanvullende afweging nodig, bijvoorbeeld via een afwijking van het omgevingsplan.
Daarnaast kan sprake zijn van een bouwactiviteit. Grotere batterijen worden vaak gezien als bouwwerk. Afhankelijk van de hoogte en omvang geldt dan een vergunning- of meldingsplicht.
Ook spelen milieu- en veiligheidsaspecten een rol, zoals brandveiligheid en geluid. Hiervoor gelden regels en richtlijnen (zoals de PGS 37-1), die via vergunningvoorschriften of maatwerk kunnen worden opgelegd. In de praktijk betekent dit dat één project meerdere toestemmingen tegelijk nodig kan hebben.
Conclusie:
Controleer altijd het omgevingsplan en neem in een vroeg stadium contact op met de gemeente. Bij grotere projecten is ook afstemming met de netbeheerder gebruikelijk.
