In de verkiezingscampagnes was een wenkend perspectief op onze toekomst ver te zoeken. Over het noodzakelijke klimaatbeleid ging het te weinig, en te veel politieke debatten waren gericht op de korte termijn. Er werd ook nauwelijks over de grenzen van ons eigen land gekeken. En als dat wel gebeurde, dan was het vooral met weerstand tegen de mensen die over die grenzen naar ons toe zouden willen komen.
Dit is een artikel uit de decembereditie van PONT, vakblad energie en duurzaamheid 2025. Deze editie gaat over het verduurzamen van de industrie. Wil je het blad vier keer per jaar gratis thuis ontvangen? Schrijf je hier in.
Dat was gelukkig anders in een deel van de partijprogramma’s, waarin soms wel aansprekende woorden over het klimaatbeleid stonden. Terecht, want diverse onderzoeken in het afgelopen jaar hebben laten zien dat de meerderheid van de Nederlanders een serieus klimaatbeleid belangrijk vindt. Het nu nog bestaande kabinet doet daaraan veel te weinig of eigenlijk niets vóór en te veel tegen.
Het is belangrijk dat we niet bij de pakken neer gaan zitten, maar vol energie kijken naar wat we zelf en vooral ook samen kunnen doen voor een meer duurzame en sociale toekomst. Daaraan willen we met ons vakblad met optimisme en heldere perspectieven bijdragen, dit keer met een nummer over hoe we anders met geld kunnen omgaan om een duurzamer wereld te realiseren voor de volgende generaties. Daartoe moet het financiële systeem volgens Klaas van Egmond meer in publieke handen komen. De creatie van ons geld moet een publieke zaak worden in plaats van te worden beheerd en aangestuurd door de zich rijk rekenende aandeelhouders van de grote private banken. Anders komt er niets van de gewenste duurzaamheid terecht. Dit geldt ook voor het eigendom van nutsvoorzieningen zoals duurzame energie. Maak er weer publieke bedrijven van, is een steeds terugkomend pleidooi. Tessa Dieperink stelt dat het belangrijk is bovendien eens te kijken wat de kosten zijn als we met de armen over elkaar blijven zitten en niets doen tegen klimaatverandering. Dan zijn we uiteindelijk namelijk veel duurder uit. Siward Zomer pleit er in zijn column voor het geld direct in handen te geven van de mensen die op lokaal niveau het concrete werk doen.
Eigenlijk weten we al heel lang hoe onze samenleving veel socialer, duurzamer en vreedzamer kan worden. Dat verwerkelijken leek in sommige perioden ietsje dichterbij, vooral na perioden waarin het helemaal misging. Later raakte het zicht erop weer heel ver weg, zoals in de periode waarin we nu ons nu bevinden. We moeten er zelf weer wat van gaan maken, voor en samen met anderen. Daaraan willen we met de inspirerende artikelen in dit vakblad ook de komende tijd een bijdrage leveren.
